دف می زند کسی دددف دف ددف ددف

در پیچش است حضرت خورشید آن‌طرف

 این رقص کیست؟ این که دلم را ربوده است

این اوج... این تلاطم سرشار از شعف

آهسته‌تر بزن که در این ازدحام سبز

از آسمان به سمت زمین‌اند صف به صف

انگار نور طور تجلی است در زمین

فاخلع تمام هستی خود را و لاتخف

ایوان چشمهای تو آکنده از حضور

گلدان شمعدانی عشق است رف به رف

تیری که از کمان تو  پرتاب می‌شود

آیا گرفته خانه‌ی قلب مرا هدف؟

یا ایهاالعزیز... چه سر مست می‌شوند

این دست‌های خالی از جام لو کشف

در جزر و مد گنبد و ایوان و صحن‌ها

پیچیده است نغمه یا ساقی نجف...

...

بعد التحریر

یک / اسم شاعررا نمی دانم

دو/ علی من کلامش مثل هواست برای زنده ماندن .آنقدر زلال است که نیازی به تفسیر وتوضیح ندارد .

لعنت به شما. لعنت به كلمات. لعنت به نوشتن. لعنت به كسي كه شليك كرد. و چرا تمام نميشود اين ماراتون نفس گير؟ كجاست خط پايان؟ ميخواهم بايستم. بايد بايستم. بايد متوقف شوم. بايد بهترين كتاب هستي را بردارم. بايد مقدس ترين داستان را بردارم و گوشه اي درنگ كنم. كجاست درنگ؟ چرا كسي يقه ام را نميچسبد و نميگويد: “بايست عوضي!؟ بازي تمام شد ”...

مشق شب/ مصطفی مستور

.

.

وقتی خسته باشی ودرمانده ،می گردی تا ازمیان کلمات دیگران حرف های گیر کرده میان جناغ سینه ات را پیدا کنی .می گردی وفعل هایت را می بینی که کس دیگری صرفشان کرده وقافیه هایت را ردیف .این برای وقتی است که حتی نای فکر کردن هم نداری .

والموت يعشق فجأة ، مثلي ..

والموت ، مثلي ، لايحب الإنتظار !

محمود درويش

مرگ هم مثل من ناگهان عاشق می شود

ومثل من انتظار را دوست ندارد ...

...

تب داشتم نمیدانم چند درجه بود اما انگار کسی تابم میداد میان زمین وهوا

وهیچ کس نمی خواند :تاب تاب عباسی      خدا منو نندازی

انگار پرتاب شدم وتو نبودی که دستم را بگیری شاید هم بودی وخودت رهایم کردی

رفیق عازم سفر!فقط سلام راببر

سفارش مریض حضرت امام را ببر

سلام نسخه را ببر ،ببین دوا نمی دهد

از او بپرس این مریض را شفا نمی دهد

بعدالتحریر

یک/آیینه‌وار بودیم همراز سینه صافان

    آن آهنین دل آمد درهم شکست مارا

دو/ یعنی من از آن کبوتران حرم کمترم که هرروز نگاهشان می کنی ؟

  برای شما رحم که سخت نیست ،رحم کن آقای آهوها

بعد التحریر

یک/به درستی این کلمات شکی ندارم

دو/آدمیزاد است واشتباهاتش . گناه می کند وباز می گردد .اشتباه می کند وتاوان می دهدهمه ي ما گناه مي كنيم و همه ي ما مي گوييم:  اياك نستعين . من گناه كردم و من بيشتر از ديگري! بيشتر از تو گناه كردم وخیالی نیست که تونیستی ونبودنم را می خواهی ناراحت نیستم از این که چرا این طور شد وآن طور نشد .از تنهایی هایم ناراحت نیستم وغصه نمی خورم که چرا هیچ کس حال مرا نمی فهمد .چراهيچ کدام از دوستانم حتي نزديكترينشان هرگز متوجه  نمی شوند كه من نيستم ،غايبم و بيمارم يا احساس بيماري مي كنم! اصلا چرا گفتم نزديكترينشان؟! اگر نزديك بود كه مي دانست!